ကုန္သြယ္ေရး ကိန္းဂဏန္းမ်ား ေနာက္ကြယ္မွ
ဇူလိုင္ ၆၊ ၂၀၀၇

ျမန္မာႏိုင္ငံကဲ့သို႔ေသာ အာဏာရွင္မ်ားအုပ္ခ်ဳပ္သည့္ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ လြတ္လပ္စြာၿပိဳင္ဆိုင္မႈကိုအားေပးေသာ ေစ်းကြက္ စနစ္ႏွင့္ ဒီမိုကေရစီသို႔ ဦးတည္ေစမည့္ စီးပြားေရးတံခါးဖြင့္က်င့္စဥ္ႏွင့္ ဗဟိုခ်ဳပ္ကိုင္မႈ ေလွ်ာ့ခ်ျခင္းတို႔ ျဖစ္မလာ။ ၎အစား အာဏာကို ဗဟိုခ်က္မတြင္ တိုး၍ခ်ဳပ္ကိုင္ျခင္းကသာ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေပၚလာေနသည္။
 
ျမန္မာစစ္အစိုးရက ေနာက္ဆုံးထုတ္ျပန္လာသည့္ ကုန္သြယ္မႈဆိုင္ရာ ကိန္းဂဏန္းမ်ားကို ၾကည့္မည္ဆိုပါလ်ွင္ အခ်က္ အလက္မ်ား ခ်ည္းျဖင့္သာ ၾကည့္၍မျဖစ္ႏိုင္။ အထက္ေဖာ္ျပပါအေျခခံအခ်က္ကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားကာမွ ေတာ္ရံုက် လိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။ ကိန္းဂဏန္းမ်ား သက္သက္ဆိုလွ်င္ ဆင္းရဲမြဲေတေနေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ စစ္အစိုးရ၏ ကိန္းဂဏန္းမ်ားက အထင္ႀကီးအံ့ၾသဖြယ္ရာပင္။
 
လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံက ကုန္သြယ္မႈပိုေငြ ျပခဲ့ၿပီး ဤကိန္းဂဏန္းမ်ားက ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ စစ္တပ္ အာဏာသိမ္းခ်ိန္ မွစ၍ အျမင့္ဆံုး ျဖစ္ေနသည္။ တႏိုင္ငံလံုး၏ စုစုေပါင္းကုန္သြယ္မႈပမာဏမွာ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၈ ဘီလီယံမွ်ရွိခဲ့ၿပီး ပို႔ကုန္က သြင္းကုန္ထက္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၂ ဘီလီယံေက်ာ္ အပို၀င္ေငြျပခဲ့သည္။

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ ဥေရာပသမဂၢႏိုင္ငံမ်ားက စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔ထားသည့္ အေျခအေနေအာက္မွပင္ ဤသို႔ အထင္ႀကီးအံ့ၾသဖြယ္ ကုန္သြယ္ေရးဆိုင္ရာကိန္းဂဏန္းမ်ား ထြက္ေပၚလာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိသဘာ၀အရင္း အျမစ္မ်ားကို ထုတ္ယူရန္အသင့္ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကေသာသူမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ရေတာ့မလို။ တရုတ္၊ အိႏၵိယ၊ ထိုင္းႏိုင္ငံႏွင့္  ေတာင္ကိုရီးယားႏိုင္ငံတို႔က ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ေရနံႏွင့္ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔မ်ားကို၀ယ္ယူရန္ အလုအယက္ ျဖစ္ေနၾကသမွ် ကာလပတ္လံုး စစ္အစိုးရအဖို႔ အေမရိကန္ႏွင့္ ဥေရာပသမဂၢတို႔၏ ပိတ္ဆို႔အေရးယူမႈကို စိုးရိမ္ေနစရာ မလိုအပ္ေပ။ ႏိုင္ငံ၏ကမ္းလြန္ပင္လယ္တြင္လည္း ဤအရင္းအျမစ္မ်ားက အလုံအေလာက္ရွိေနသည္ မဟုတ္ပါေလာ။

စစ္အစိုးရ ေဖာ္ျပထားေသာ ကိန္းဂဏန္းမ်ားကို ေသခ်ာဆန္းစစ္ပါက ေရနံႏွင့္ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔က ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အမ်ား ဆံုးတင္ပို႔ေရာင္းခ်ကုန္အျဖစ္ ေနရာယူထားသည္။ အျခားထိပ္ေျပးေနေသာ ပို႔ကုန္မ်ားေနရာတြင္ သဘာ၀ရင္းျမစ္မ်ား ျဖစ္သည့္ ကၽြန္းသစ္ႏွင့္ ေက်ာက္မ်က္ရတနာမ်ား ရွိေနၾကသည္။ ဤသို႔တန္ဖိုးရွိလွေသာ ထြက္ကုန္မ်ားေၾကာင့္လည္း ကမၻာေပၚတြင္ အရက္စက္အၾကမ္းၾကဳတ္ဆံုးဟုဆိုႏိုင္ေသာ စစ္အစိုးရ ေခါင္းေထာင္ေနႏိုင္ရျခင္း ျဖစ္သည္။

၂၀၀၆-၂၀၀၇ ဘ႑ာေရးႏွစ္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံက ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔တင္ပို႔မႈတခုတည္းကပင္ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၂ ဘီလီယံေက်ာ္ ၀င္ေငြရေစခဲ့သည္။

ကိန္းဂဏန္းမ်ားက ဤသို႔ေဖာ္ျပေနေသာ္လည္း ျမန္မာ့ စီးပြားေရးအေဆာက္အအုံတခုလံုးက တိုးတက္ေနပါသေလာ၊ ျပည္သူမ်ား၏ တဦးခ်င္း၀င္ေငြ ျမင့္တက္လာေနသေလာ၊ လူေနမႈ အဆင့္အတန္းလည္း ျမင့္လာပါ၏ေလာ။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ အာဏာသိမ္းခဲ့စဥ္က စစ္အစိုးရက ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ကို ခ၀ါခ်၍ တံခါးဖြင့္စီးပြားေရးစနစ္ကို စတင္က်င့္သံုးလာ ခဲ့ၿပီး ၁၉ ႏွစ္တာၾကာလာသည့္အခ်ိန္တြင္ ႏိုင္ငံ၏စီးပြားေရးက႑အားလံုးကို လက္တဆုပ္စာ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူနည္းစုႏွင့္ ၎တို႔၏ မိသားစု အသိုင္းအ၀န္းမ်ားကသာ ခ်ယ္လွယ္လႊမ္းမိုးထားသည္ကို ေတြ႔ၾကရေတာ့သည္။

အစိုးရက ထုတ္ျပန္ေသာကိန္းဂဏန္းမ်ားအရ ႏိုင္ငံပိုင္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားက ထိပ္တန္းပို႔ကုန္တင္ပို႔သူမ်ား၏ ထိပ္ပိုင္း ၄ ေနရာကို ယူထားၾကၿပီး ပဥၥမေျမာက္ ပို႔ကုန္တင္ပို႔ေနသူကလည္း ဦးေတဇပိုင္ေသာ ထူး ထရိတ္ဒင္းကုမၸဏီ လီမိတက္ ျဖစ္ေနပါသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ စီးပြားေရးေအာင္ျမင္ဖို႔ဆိုလွ်င္ ထိပ္တန္းေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ရင္းႏွီးဆက္စပ္ထားဖို႔လိုသည္။ သို႔မွသာ ဥပေဒစည္းမ်ဥ္းမ်ားကို ေက်ာ္လႊားလုပ္ပိုင္ခြင့္ရွိသည္။ သို႔အတြက္ေၾကာင့္လည္း ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း ေကာင္းစားေရး၀ါဒႏွင့္ မိမိေဆြမ်ဳိးနီးစပ္ရာကိုသာ အေလးေပးေသာ၀ါဒက လႊမ္းမိုးက်ယ္ျပန္႔လာေနျခင္း ျဖစ္သည္။

ဤသို႔ ဓနဥစၥာမ်ားကို ရသမွ် အိပ္ထဲထည့္ေနၾကသည္သာမက တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားက
ဤ၀င္ေငြမ်ားကို မည္သို႔မည္ပံု အသံုးျပဳေနၾကသနည္းဟု ၾကည့္ရန္လည္း လိုအပ္ေသးသည္။ အေျဖေတြ႔ရန္လည္း
မေ၀းလွပါ။

တိုင္းျပည္၏ လူမႈေရးအေဆာက္အအုံ လ်စ္လွ်ဴ႐ႈ ခံရ၍ ဆုတ္ယုတ္က်ဆင္းလာေနခ်ိန္တြင္ စစ္အစိုးရက “ေခတ္မီ တပ္မေတာ္ ႀကီး” တည္ေဆာက္၍ အလုပ္မ်ားေနခဲ့ပါသည္။ တိုက္ေလယာဥ္မ်ား၊ တင့္ကားမ်ား၊ ကင္းလွည့္ ေရယာဥ္မ်ား၊ ေလယာဥ္ ပစ္ဒံုးမ်ား၊ လက္နက္ႀကီးမ်ား ၀ယ္သည္။ အၿပိဳင္အဆိုင္ လက္နက္တင္ပို႔ေရာင္းခ်ခ်င္ေနၾကေသာ ႏိုင္ငံမ်ား ျဖစ္သည့္ တရုတ္၊ ရုရွား၊ အိႏၵိယ၊ အစၥေရး၊ ေျမာက္ကိုရီးယားႏိုင္ငံမ်ားထံမွ ရသမွ်ကို ၀ယ္ယူေနခဲ့ပါသည္။

၁၉၉၀ မွ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္အတြင္း ႏွစ္စဥ္ဆိုသလို စစ္အစိုးရက ကာကြယ္ေရးအသံုးစရိတ္အတြက္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁ ဘီလီယံေက်ာ္ သံုးစြဲေနခဲ့ေၾကာင္း ကာကြယ္ေရးဆိုင္ရာေလ့လာသံုးသပ္သူ အင္ဒရူး ဆဲလ္သ္ (Andrew Selth) က ၎၏ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္တြင္ ထုတ္ေ၀သည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံတပ္မေတာ္အေၾကာင္း (Burma’s Armed Forces) စာအုပ္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးပါ သည္။ ဤပမာဏမွာ တိုင္းျပည္ရသံုးေငြ စုစုေပါင္း၏ ၈၈% ရွိေနပါသည္။ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္တြင္ ဤကိန္းဂဏန္းမွာ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၁. ၈ ဘီလီယံအထိပင္ တိုးတက္ခဲ့ပါေသးသည္။ ေနာက္ပိုင္းကာလအတြက္ ကိန္းဂဏန္းမ်ားကို ရရွိႏိုင္ျခင္း မရွိပါ။

စစ္အစိုးရက စစ္လက္နက္ပစၥည္းမ်ားအတြက္ ဘီလီယံႏွင့္ခ်ီ၍ အကုန္က်ခံသံုးစြဲေနခ်ိန္၌ လူထုက်န္းမာေရး အသုံးစရိတ္မွာ ႏွစ္ျပားတပဲသာ ျဖစ္သည္။ တိုင္းျပည္အမ်ဳိးသားထြက္ကုန္တန္ဖိုး ပမာဏ၏ ၀. ၅% အထိ က်ဆင္း လာခဲ့ေၾကာင္း ကုလသမဂၢ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေအဂ်င္စီ (UNDP) ၏ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ အစီရင္ခံစာ၌ ေဖာ္ျပထားခဲ့ပါသည္။ ပညာေရး က႑သည္လည္း အလားတူဆုတ္ယုတ္လာ ေနခဲ့ပါသည္။ ေက်ာင္းသား မိဘအမ်ားစုမွာ ၎တို႔၏ကေလးမ်ားကို ေက်ာင္းမထားႏိုင္ ေတာ့သည့္ အေျခအေနတိုင္ ဆိုက္ေရာက္ေနရပါသည္။

တရုတ္ႏိုင္ငံႏွင့္ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံတို႔၏ အေတြ႔အၾကံဳအရဆိုလွ်င္ စီးပြားေရးႏွင့္လူေနမႈဘ၀ ျဖစ္ေပၚတိုးတက္မႈမ်ား ေဆာင္က်ဥ္း ေပးႏိုင္ေသာ အေျခအေန၌ ႏိုင္ငံေရးအရ ဗဟိုဦးစီးခ်ဳပ္ကိုင္မႈသည္လည္း အလုပ္ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း ျပသေန ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျမန္မာစစ္အာဏာပိုင္မ်ားက ဤက႑အားလံုးကို စစ္ဦးစီး စနစ္ျဖင့္ တင္းက်ပ္စြာ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားကာ တိုင္းျပည္ကို ကပ္ဆိုက္ေစ႐ုံသာ ျဖစ္ေစခဲ့သည္။

၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လထုတ္ ဧရာ၀တီ မဂၢဇင္းမွ Bright Trade Figures Hide a Dark Truth (Editorial)ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပပါသည္။