ေအာ္ဟစ္ျခင္း၏ အက်ဳိးေက်းဇူး
ဥေရာပေတြးေခၚရွင္တဦးက ေအာ္ဟစ္ျခင္း၏ အေရးပါပံုအေၾကာင္း စာအုပ္တအုပ္ေရးဖူးသည္။ သူက ေအာ္ဟစ္ျခင္း အတတ္ပညာႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ငါးသတၱဝါႏွင့္ ေၾကာင္သတၱဝါကို ႏႈိင္းယွဥ္ျပပါသည္။
လူတို႔ ငါးမွ်ားသည့္အခါ ငါး၏ အာေခါင္မွာ ငါးမ်ွားခ်ိတ္စူးဝင္ေသာ္လည္း ငါးတို႔မွာ ေအာ္ဟစ္ျခင္းမရွိ။ ထိုေၾကာင့္ အာေခါင္မွာ သံခ်ိတ္ အစူးခံရသည့္ ငါးမ်ားအေပၚ သနားမည့္သူမရွိ။ မည္သူကမွ အေရးမစိုက္။ ထိုမွ်မက ငါးမ်ားမ်ား မွ်ားႏိုင္သည့္သူသည္ပင္ အခ်ီးမြမ္းခံရေသးသည္။ ေအာ္ဟစ္ျခင္း မရွိသည့္အတြက္ ငါးမ်ားသည္ ယေန႔တိုင္ ရက္ရက္စက္စက္ အမွ်ားခံေနရျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။
အကယ္၍ လူတေယာက္သည္ သံဆူးခ်ိတ္ျဖင့္ ငါးကိုမမ်ွားဘဲ ေၾကာင္ကိုမွ်ားမည္ ဆိုပါစို႔။ အာေခါင္မွာ သံခ်ိတ္စူးခံရသည့္ ေၾကာင္သည္ အလြန္ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္ဖြယ္ေကာင္းေအာင္ စူးစူးဝါးဝါး ေအာ္ဟစ္မည္မွာေသခ်ာသည္။ ေၾကာင္တေကာင္၏ ေအာ္ဟစ္သံကိုၾကားရလ်ွင္ အသံရွိရာသို႔ လူေတြဝိုင္းလာပါမည္။ ေၾကာင္ကိုမွ်ားေနသူအား ဝုိင္းဝန္းဆန္႔က်င္ၾကပါလိမ့္မည္။ ရက္စက္လွေခ်လား။ အၾကင္နာကင္းလွေခ်လား။ လူစိတ္ကင္းလွေခ်လား။ တဆက္တည္းမွာပင္ ေအာ္ဟစ္ေနေသာ ေၾကာင္ကို ဝို္င္းဝန္းကယ္တင္ရန္လည္း ႀကိဳးစားၾကပါလိမ့္မည္။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ လူေရွ႕သူေရွ႕တြင္ ငါးကို သံဆူးခ်ိတ္ျဖင့္ ဖမ္းသလိုမ်ုဳိး ေၾကာင္ကို မည္သူမွ် မဖမ္းရဲၾကေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။
သံဆူးခ်ိတ္ေၾကာင့္ ခံရေသာ ေဝဒနာကား အတူတူပင္ ျဖစ္ပါမည္။ သို႔ေသာ္ ယင္းအေပၚ တံု႔ျပန္မႈမွာမတူ။ ငါးက မေအာ္။ ေၾကာင္ကေအာ္သည္။ ေၾကာင္တို႔ကား ဆတ္ဆတ္ထိမခံ ေအာ္ဟစ္တတ္သူမ်ားျဖစ္ရာ လူတို႔၏ ရက္စက္မႈဒဏ္မွ ကင္းေဝးၾကရသည္။ ေအာ္ဟစ္ျခင္းအားျဖင့္ အသက္ဘဝႏွင့္ခ်ီေသာ အက်ဳိးေက်းဇူးကို ရရွိပါသည္ဟု ေတြးေခၚရွင္က ေကာက္ခ်က္ခ်သည္။
ျမန္မာျပည္သူျပည္သားတို႔ကား အာဏာရွင္တို႔၏ဒဏ္ကို ခံေနရသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာခဲ့ၿပီ။ အလိမ္ခံရသည္။ အညစ္ ခံရသည္။ အႏိုင္က်င့္ခံရသည္။ အလုယက္ခံရသည္။ အႏိွပ္စက္ခံရသည္။ အညႇဥ္းပန္းခံရသည္။ အဓမၼခုိင္းေစခံရသည္။ အဓမၼအက်င့္ခံရသည္။ မီးေလာင္တိုက္အသြင္းခံရသည္။ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ခံရသည္။ နယ္ႏွင္ခံရသည္။ အသတ္ျဖတ္ ခံရသည္။ လူခ်င္းတူတူ သူခ်င္းမွ်မွ် မေနရဘဲ ေက်းကြ်န္မ်ားသဖြယ္ တိရစၦာန္မ်ားသဖြယ္ ႏွိမ့္ခ်ဆက္ဆံျခင္းခံရသည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သားတို႔ကား ငါးမ်ားကဲ့သို႔ ၿငိမ္ခံေနၾကသည္သာ မ်ား၏။ အသံမထြက္ဘဲ ေအာင့္အည္း ႀကိတ္မွိတ္၍ ခံေနၾကသည္သာ မ်ား၏။ အက်ဳိးဆက္အားျဖင့္ အာဏာရွင္တို႔ စံၿမဲစံေနၾကၿပီး ျပည္သူျပည္သားမ်ား ခံၿမဲခံေနရေပသတည္း။
လတ္တေလာကာလအတြင္း ျမန္မာျပည္သူျပည္သားတခ်ဳိ႕၏အသံမ်ား ထြက္ေပၚလာသည္။ ေဒါက္တာဆလိုင္း ထြန္းသန္း ကဲ့သို႔ေသာ ပညာရွင္၏ အသံ၊ မစုစုေႏြးကဲ့သို႔ေသာ အေျခခံလူထု၏ အသံ၊ ဦးေအးျမင့္ကဲ့သို႔ေသာ လူထုအက်ဳိးေဆာင္၏ အသံမ်ား ထြက္ေပၚလာသည္။ မတရားမႈကို ၿငိမ္မခံဘဲ လူသိရွင္ၾကား ေအာ္ဟစ္လိုက္ေသာ အသံမ်ားျဖစ္ေလရာ ႏိုင္ငံတကာမွ ဝိုင္းဝန္းအာ႐ံုစိုက္လာၾကသည္။ စစ္အာဏာရွင္တို႔၏ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ၊ လူမဆန္ေသာ မတရားမႈမ်ားကို ေတြ႔ျမင္လာၾကသည္။
လူဆန္ေသာလူတို႔အတြက္ကား အထက္ပါမတရားမႈမ်ားကို မည္သို႔မွ်လက္ခံႏိုင္ျခင္းမရွိေလရာ သူတို႔က တဖန္ထပ္မံ ေအာ္ဟစ္ၾကျပန္သည္။ တကမၻာလံုးက ေအာ္ၾကဟစ္ၾကေလေသာ္ ဆိုးညစ္ေသာအမႈတို႔ကို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ျပဳေနေသာ စစ္အာဏာရွင္တို႔သည္ပင္ ေခ်ာက္ခ်ားကုန္ၾကၿပီး လုပ္လက္စ မတရားမႈတို႔ကို ရပ္လိုက္ၾကရေတာ့သည္။
လတ္တေလာကာလတြင္ ျမန္မာ့အေရးကို ကုလသမဂၢလံုၿခံဳေရးေကာင္စီတြင္ ထည့္သြင္းေဆြးေႏြးေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ လိုက္ျခင္းမွာ စင္စစ္ ေအာ္ဟစ္ျခင္း၏ အက်ဳိးေက်းဇူးပင္ ျဖစ္ပါသည္။ မတရားမႈကို ၿငိမ္မခံတတ္ၾကေသာ ျပည္တြင္းျပည္ပ အတိုက္အခံ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား၊ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအဝိုင္းမ်ား၊ တသီးပုဂၢလ လႈပ္ရွားသူမ်ား၊ အန္ဂ်ီအိုမ်ား၏ ေအာ္ဟစ္သံမ်ားေၾကာင့္ ယခုအဆင့္အထိ ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းသည္ သေဘာတူျခင္း ျဖစ္သည္ဟူေသာစကား၊ တိတ္တိတ္ေနျခင္းသည္ အားေပးျခင္း ျဖစ္သည္ဟူေသာ စကားမ်ားရွိသည္။ သို႔ဆိုလွ်င္ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္မေနဘဲ ေအာ္ဟစ္ျခင္းသည္ ဆန္႔က်င္ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆိုရမည္။ မတရားမႈကို ထုတ္ေဖာ္ေအာ္ဟစ္ျခင္းသည္ မတရားမႈကို ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္ျခင္းတမ်ဳိးဟု ေျပာရမည္။ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္၏ သံဆူးခ်ိတ္မွ အလ်င္အျမန္ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ေရးအတြက္ အာဏာပါးကြက္သားတို႔၏ မတရားမႈမ်ားကို အသံကုန္ ထုတ္ေဖာ္ ေအာ္ဟစ္ၾကပါစို႔ ဟု တိုက္တြန္းလိုက္ရပါေၾကာင္း။ ။ [Top] |
