အေျခခံဥပေဒလား၊ ႏုိင္ငံေရးေထာင္ေခ်ာက္လား

၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္း အာဏာသိမ္းစဥ္က “တိုင္းျပည္ ေခ်ာက္ထဲက်ဖို႔ လက္တလံုးအလိုမွာ စစ္တပ္က ကယ္တင္လိုက္ရတယ္” ဆိုသည့္စကားကို ေျပာခဲ့သည္။ စင္စစ္ ေခ်ာက္ထဲက်ဖို႔ လက္တလံုးလိုေနေသးသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ေခ်ာက္ထဲသို႔ အျမန္ဆံုးက်ေအာင္ တြန္းခ်ခဲ့ျခင္းသာျဖစ္ေၾကာင္း သမိုင္းသက္ေသ အထင္အရွားရွိသည္။ အာရွတိုက္၏ စပါးက်ီျဖစ္ခဲ့ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဆန္စပါးရွားပါးမႈျပႆနာ ေပၚေပါက္ခဲ့ျခင္းမ်ား၊ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈအနည္းဆံုးႏိုင္ငံအျဖစ္ သတ္မွတ္ခံရျခင္းမ်ား။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္းသည္ အာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္ ၁၂ ႏွစ္အၾကာ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္တြင္ အေျခခံဥပေဒတခုကိုေရးဆြဲၿပီး စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို အခိုင္အမာတည္ေဆာက္ခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံေတာ္ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒဟူေသာ စကားလံုးလွလွျဖင့္ တိုင္းျပည္ကိုလွည့္ျဖားခဲ့သည္။ လက္ေတြ႔ႏိုင္ငံေရးတြင္ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ အေျခခံဥပေဒသည္  စစ္အာဏာရွင္စနစ္အတြက္ အေျခခံအုတ္ျမစ္သဖြယ္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ စစ္သားက အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားျဖစ္ၿပီး ျပည္သူလူထုက အုပ္ခ်ဳပ္ခံလူတန္းစား ျဖစ္လာသည္။ ယမ္းနံ႕ညႇီေသာ အေျခခံဥပေဒေအာက္တြင္ ခံစားခဲ့ရေသာ ျပည္သူလူထု၏ ဆင္းရဲပင္ပန္းမႈတို႔ကို ေရးသားမည္ဆိုပါက ငရဲခန္းရႈံးပါမည္။

ယခုတဖန္ လာျပန္ၿပီ။ ႏိုင္ငံေတာ္ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ေပၚေပါက္ေရးသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားအားလံုး၏ တာဝန္ျဖစ္သည္ တဲ့။ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္ကတည္းကစခဲ့ေသာ ေႂကြးေၾကာ္သံ ျဖစ္ပါသည္။ ၁၃ ႏွစ္သား ရွိၿပီျဖစ္ေသာ ယင္းေႂကြးေၾကာ္သံသည္ ယခုလတ္တေလာကာလတြင္ ပို၍ အသံက်ယ္လာသည္။ သို႔ျဖင့္ အေျခခံဥပေဒသစ္အရ ေနရာႏွင့္အာဏာ ရမည့္သူတို႔သည္ ေျခလွမ္းသြက္လာသည္။ အထူးသျဖင့္ ႀကံ႕ဖြံ႕ဟု လူသိမ်ားေသာ ျပည္ေထာင္စုႀကံ႕႔ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြ႔ံၿဖိဳးေရးအသင္းႀကီးသည္ လူလံုးပိုျပလာသည္။ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံကဲ့သို႔ေသာ အင္အားႀကီးႏိုင္ငံက ႀကံ႕ဖြံ႕အသင္းကို သူတို႔၏ ႏိုင္ငံေတာ္ပြဲလမ္းမ်ားသို႔ တခုတ္တရ ဖိတ္သည္။ ႀကံ႕ဖြံ႕အသင္းလူႀကီးတို႔က သူတို႔တြင္ အသင္းဝင္ျပည္သူလူထု သန္း၂၀ ေက်ာ္ ရွိသည္ဟုလည္း လက္႐ံုးလက္ေမာင္းတန္းသည္။

အသင္းဝင္သန္း၂၀ ေက်ာ္ကား မဝင္မျဖစ္သည့္ အေျခအေနမ်ားကို ဖန္တီးေသာေၾကာင့္ ဝင္လိုက္ရေသာသူမ်ားသာ ျဖစ္သည္။ ဥပမာ အစိုးရအလုပ္ကို ေလွ်ာက္သည့္အခါတြင္ ႀကံ႕ဖြံ႕အသင္းဝင္မဟုတ္ပါက ပယ္ျခင္းမ်ဳိး။ လက္ရွိဝန္ထမ္းတိုင္း ႀကံ႕ဖြံ႕အသင္းကို မဝင္မေနရျခင္းမ်ဳိး။ သုိ႔ေသာ္ ႀကံ႕ဖြံ႕ကို ႀကီးစိုးလႊမ္းမိုးေနသည့္သူမ်ားကား ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊ၏ လက္႐ံုးစစ္ဗုိလ္စစ္သားမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုေၾကာင့္ ယင္းစစ္ဗုိလ္စစ္သားမ်ားကပင္ အနာဂတ္ျမန္မာႏိုင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္ေတာ့မည္မွာ ေသခ်ာသည္။

သို႔ျဖင့္ အနာဂတ္ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ မၾကာမီေပၚထြန္းလာမည့္ အေျခခံဥပေဒသစ္အရ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဆီသို႔သာ မလႊဲမေသြ ျပန္သြားရေတာ့မည္ဟု ေကာက္ခ်က္ခ်၍ ရႏိုင္သည္။ ထိုေၾကာင့္ အေျခခံဥပေဒ အသစ္သည္လည္း ေထာင္ေခ်ာက္တခုပင္ ျဖစ္ေပေတာ့သည္။

ယေန႔အခ်ိန္တြင္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ အေရးေတာ္ပံုႀကီးကို အျပစ္ျမင္သူတို႔က ျပန္ျမင္ေနသည္။ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲသည္ ဘာမွအေရးမပါသေယာင္ ထင္ျမင္ယူဆ ေျပာဆိုေနၾကသူမ်ားလည္း ရွိေနသည္။ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားသည့္အတြက္ အန္အယ္လ္ဒီသည္ တင္းမာလြန္းသည္ ေလသံပစ္သည့္သူက ပစ္ေနသည္။ ယင္းေလသံမွာ အစိုးရသတင္းစာ၏ ေရးသားခ်က္ကို ပဲ့တင္ထပ္ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ အန္အယ္လ္ဒီသည္ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကို စြန္႔ပစ္လိုက္ၿပီး စစ္အစိုးရႏွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္းသည္သာ အေကာင္းဆံုးဟု သတင္းစာေတြ ေရးသားခဲ့သည္။

၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲသည္ စင္စစ္ ျပည္သူလူထု၏ ေအာင္ပြဲတခုျဖစ္သည္။ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ အသက္တို႔ကို စေတးၿပီးမွရရွိခဲ့သည့္ အက်ဳိးရလဒ္တခု ျဖစ္သည္။ ယင္းေအာင္ပြဲကို ပယ္ဖ်က္ခိုင္းျခင္း စြန္႔လႊတ္ခုိင္းျခင္း မေထမဲ့ျမင္ျပဳျခင္း မ်ားသည္ ျပည္သူလူထုကို ေစာ္ကားျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ျပည္သူလူထု၏ရင္ဝကို စစ္ဖေႏွာင့္ျဖင့္ ကန္ျခင္းျဖစ္သည္။

ယခုအခ်ိန္တြင္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ျပန္လည္အုတ္ျမစ္ခ်ဖို႔အတြက္ အေျခခံဥပေဒအသစ္တခုကို ေရးဆြဲေနသည္မွာ ၿပီးၿပီဟု ေၾကညာဖို႔သာ က်န္ေတာ့သည္။ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ အေျခခံဥပေဒေရးဆြဲၿပီး ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ေရာက္မွ လြတ္လပ္မွ်တေသာ ဒီမိုကေရစီနည္းက် ေရြးေကာက္ပြဲတခုကို က်င္းပႏိုင္ခဲ့သည္။ ၁၆ ႏွစ္ၾကာေအာင္ ျမန္မာဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ၏ ႏွိပ္စက္မႈဒဏ္ကို ေက်ာေကာ့၍ ခံခဲ့ရသည္။ ယခုျပန္လည္ အသက္သြင္းလာေသာ စစ္တပ္ပဓာန အေျခခံဥပေဒကို ေထာက္ခံမည္ဆိုပါက စစ္တပ္၏ ညႇဥ္းပန္းမႈဒဏ္ကို ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ေပါင္း ၁၆၀ ၾကာေအာင္ ခံႏိုင္ပါမည္လားဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေမးသင့္သည္။