အီရတ္သင္ခန္းစာ

အီရတ္ႏိုင္ငံ၏ျဖစ္ရပ္ကို ၾကည့္ၿပီး တခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ဖာသာ သင္ခန္းစာယူၾကသည္။ တခ်ဳိ႕က သူမ်ားကို ယူခ်င္ေစသည္။ သို႔ေသာ္ အျမင္အမ်ဳိးမ်ဳိး။ ယူပံုယူနည္းအမ်ဳိးမ်ဳိး။ ယူူေစခ်င္သည့္ ဆႏၵအမ်ဳိးမ်ဳိး။

အီရတ္သို႔ အေမရိကန္တပ္မ်ား ဝင္ေရာက္ျခင္းကို အာဏာရွင္ ဆက္ဒမ္ဟူစိန္ ျပဳတ္က်သည့္အျဖစ္ႏွင့္ ယွဥ္တြဲၾကည့္ကာ အမ်ားက သေဘာက်ၾကသည္။ အာဏာရွင္ ဆက္ဒမ္ဟူစိန္၏ ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈ မ်ားကို စက္ဆုပ္ရြံရွာ ႏွလံုးနာသူမ်ား အတြက္ သေဘာက်ရမည္လည္း အမွန္ပင္။

အာဏာရွင္စနစ္၏ ခါးသည္းမႈမ်ားကို ခါးဆီးခံေနရေသာ ျမန္မာျပည္သူမ်ားအေနႏွင့္ သန္းေခါင္ထက္ ညဥ့္နက္ဖြယ္မရွိေသာ အေျခအေနေအာက္တြင္  အာဏာရွင္ဆက္ဒမ္ဟူစိန္ႏွင့္ အေပါင္းပါမ်ားအား ျဖဳတ္ခ်လိုက္သည့္  အေမရိကန္တပ္မ်ားကို ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ အားေပးျခင္းမွာ မွားယြင္းသည္ဟု မဆိုသာ။

ေနာက္ဆံုး ဆက္ဒမ္ဟူစိန္ကို ဖမ္းဆီး ခံု႐ံုးတင္ျခင္းႏွင့္  ႀကိဳးေပးလိုက္ျခင္းမ်ားကို ၾကားသိရသည့္အခါ ျပစ္မႈႏွင့္ ျပစ္ဒဏ္ ေလ်ာ္ကန္ျခင္းေၾကာင့္လည္း ေက်နပ္ၾကပါမည္။ တဆင့္တက္၍ အားက်သည္ ဆိုလွ်င္လည္း အားက်ထိုက္သည္သာ။ လူ႔ေလာကကို ငရဲခန္းျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းလဲသူတို႔အား တရားဥပေဒႏွင့္အညီ စီရင္လိုက္ႏိုင္ျခင္းကို ေက်နပ္အားက်ျခင္း သည္ပင္ စင္စစ္လူဆန္ျခင္း မဟုတ္ပါလား။

အာဏာရွင္စနစ္၏ ယာဇ္ပလႅင္ထက္တြင္ ၿငိမ့္ေနေသာသူတို႔အတြက္ကား အီရတ္ျဖစ္ရပ္သည္ တမ်ဳိးတမည္ ျဖစ္ေနပါလိမ့္ မည္။ ဆက္ဒမ္ဟူစိန္ကဲ့သို႔ အာဏာရွင္တေယာက္ က်ဆံုးသြားျခင္းသည္ သူတို႔အတြက္ တံုလႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ ျဖစ္ေနမည္။ ဆက္ဒမ္ကို ႀကိဳးေပးသည္ဟု ၾကားလိုက္ရၿပီးသည့္ ေနာက္တြင္ စားဝင္အိပ္ေပ်ာ္ေတာ့မည္မဟုတ္။

ထိုအခါ သင္ခန္းစာယူဖို႔ထက္ ေခ်ာက္အိပ္မက္မွ လြတ္လမ္းကို အႀကံထုတ္ဖို႔က ေရွ႕တန္းေရာက္လာမည္။ သို႔ျဖင့္ အသြင္ ကူးေျပာင္းေရးကာလကို အဆိုးျမင္ျဖင့္ လက္ညႇဳိးထိုးျပမည္။ ထိုေနာက္ ဤသည္ကို သင္ခန္းစာယူကာ နဂိုအတိုင္း ေနသည္က မေကာင္းပါလားဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္းေကာင္း သူတပါးကိုလည္းေကာင္း လွည့္ဖ်ားမည္။ အာဏာရွင္စနစ္ အတြင္း စည္းစိမ္ယစ္မူးေနသူတို႔အေနႏွင့္  လက္ရွိအီရတ္အေျခအေနကို သေဘာမက်ႏိုင္ျခင္းမွာ အဆန္းဟု မဆိုသာ။ သို႔ေသာ္ ယင္းကဲ့သို႔ သေဘာမက်ႏိုင္သည့္အျဖစ္ကို လူဆန္သည့္စိတ္ထားဟုကား  ေျပာ၍ရႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။

အီရတ္၏ လက္ရွိအေနအထားကို တန္ဖိုးျဖတ္လိုသည္ဆိုလွ်င္ ယခင္ကာလျဖစ္ေသာ ဆက္ဒမ္ဟူစိန္ ေခတ္ကို ျပန္ၾကည့္ရန္ လိုအပ္သည္။ “ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ဘာမွ မတိုးတက္” ဟူေသာ အေပၚယံအျမင္မ်ဳိးျဖင့္ အျပစ္မေျပာခင္ ဆက္ဒမ္က ရွီယာ မူဆလင္မ်ားႏွင့္ ကာ့ဒ္လူမ်ဳိး ေထာင္ေသာင္းမ်ားစြာအေပၚ ဓာတုလက္နက္မ်ား သံုးၿပီး လူမ်ဳိးသုတ္သင္မႈျပဳခဲ့သည့္ အျဖစ္ကို ျပန္ၾကည့္သင့္သည္။ လူေပါင္း တေသာင္းေက်ာ္ကို အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ သတ္ျဖတ္ျမႇဳပ္ႏွံထားသည့္ သင္းခ်ဳိင္းတြင္းႀကီး မ်ားကို ျပန္လည္ အမွတ္ရသင့္သည္။

သို႔ဆိုလွ်င္ အာဏာရွင္စနစ္၏ ဖ်က္ဆီးမႈကို ႏွစ္ေပါင္း ၂၅ ႏွစ္ၾကာ ခံခဲ့ရေသာ အီရတ္အား ဆက္ဒမ္ၿပဳတ္ၿပီးေနာက္  ေန႔ခ်င္းညခ်င္း တိုးတက္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ဟု အျပစ္ဖို႔ျခင္းမွာ အသိပညာႏွင့္ ယွဥ္ေသာ ေဝဖန္မႈ ျဖစ္ႏိုင္ပါမည္လား။ ဆက္ဒမ္၏ လက္က်န္ ေနာက္လိုက္မ်ားက  ဗုန္းမ်ားေဖာက္ခြဲရာမွ အရပ္သားတို႔ အသက္ဆံုးပါး ရျခင္း အတြက္ အာဏာရွင္စနစ္ကို ျဖဳတ္ခ်ၿပီး ဒီမိုကေရစီစနစ္သို႔ ကူးေျပာင္းသူမ်ားအေပၚ အျပစ္တင္ျခင္းမွာ ဆင္ျခင္တံုတရားႏွင့္ ညီပါမည္လား။

စင္စစ္ အာဏာရွင္စနစ္၏ အတိတ္ကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ပစၥဳပၸန္ႏွင့္ အနာဂတ္ကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ၾကည့္လိုက္ပါက ေမွာင္မိုက္မႈမွ တပါး တျခားဘာမွ ေတြ႔ျမင္ႏိုင္စရာမရွိ။ မည္သို႔ျဖစ္ေစ အေမွာင္တြင္း၌ ေနထိုင္ျခင္းကို ေက်နပ္ေနသူတို႔အတြက္ကား အလင္းေရာင္သည္ အလြန္ထိတ္လန္႔စရာ ျဖစ္ေနမည္ အမွန္။

အီရတ္၏ လက္ရွိအေျခအေနသည္ ဆက္ဒမ္ဟူစိန္၏ အေမွာင္ေခတ္ထက္ကား မ်ားစြာ သာလြန္သည္ဟု ဆိုရမည္။ အနည္းဆံုးအားျဖင့္ အလင္းေရာင္လႊမ္းမိုးသည့္ အနာဂတ္တခု ရွိေနသည္ကိုေတာ့ ဝန္ခံရ ပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ယင္းအနာဂတ္တြင္  အာဏာရွင္စနစ္ကို ေထာက္ခံၿပီး ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ခဲ့သူတို႔ အတြက္ကား ေနရာရွိမည္မဟုတ္။ အလင္းေရာင္ ေရာက္လာလွ်င္ အမိုက္ေမွာင္ ေပ်ာက္ကြယ္ရၿမဲ မဟုတ္ပါလား။