ခ်င္းမိုင္႐ုကၡစိုးႏွင့္ ေထြရာေလးပါး (အပိုင္း - ၁၅၅)
ရန္ကုန္သားတာေတ

ဒိန္း ဒလိန္း ဒိန္း ဒိန္း ဂ်ိန္း ဂ်ိန္း …
ဒိန္း ဒလိန္း ဒိန္း ဒိန္း ဂ်ိန္း ဂ်ိန္း …

႐ုကၡစိုးႀကီး ေညာင္ပင္ေပၚမွ အလန္႔တၾကား ခုန္ခ်သည္။ ေျခဦးတည့္ရာကို စြတ္ေျပးႏုိင္ရန္အတြက္ ပုဆိုးကို ခါးေတာင္း က်ဳိက္ဖို႔ ျပင္လိုုက္သည္။

`ဟိုက္´ လက္ထဲမွာ ဘာမွပါမလာ။ ေသာက္က်ဳိးေတာ့ နည္းပါၿပီ။ အတြင္းခံေဘာင္းဘီတိုနံ႔နံ႔နဲ႔ ႐ုကၡစိုးကို ဘုရားဖူးလာတဲ့ ေကာင္မေလးေတြျမင္ကုန္ၿပီး ေျပးၾကဦးမယ္ဟု … ေၾကာက္လန္႔တၾကား ျပင္ေနတဲ့ၾကားက အေတြးေၾကာင္ေတြက
၀င္လာေသးသည္။

ေျပး အန္ကယ္ႀကီး ႐ုကၡစိုး ေျပး … ေျပး …

ဖိုး႐ႈပ္ႏွင့္ ႂကြက္စုတ္သည္  ဘယ္က ေပၚလာသည္မသိ။ သူတို႔လည္း ႐ုကၡစိုးနဲ႔အတူ ေျခဦးတည့္ရာ ေျပးၾကသည္။ ေတာင္ေျခေရာက္ေတာ့ ေဟာဟဲ … ေဟာဟဲႏွင့္ သံုးေယာက္သား အေမာဆိုက္ေနၾကသည္။

ႂကြက္စုတ္။     ။ ဘာျဖစ္တာလဲဗ်။

႐ုကၡစိုး။     ။ မိုးႀကိဳးပစ္တာေလ … ငါ့ေညာင္ပင္က အကိုင္းႀကီးကိုထိသြားတာ … ငါလဲလန္႔ၿပီးေျပးတာ။

ဖိုး႐ႈပ္။     ။မသိပါဘူးဗ်ာ အန္ကယ္ႀကီး ေျပးလာတာျမင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔လဲ ေၾကာက္လန္႔ၿပီး လိုက္ေျပးတာ ေလ့က်င့္ခန္းေတာင္ ရသြားၿပီ။

ႂကြက္စုတ္။     ။ (ေလးေလးနက္နက္ မ်က္ႏွာေပးႏွင့္) အင္း … ဘုရားသာသနာၿပီးေတာ့  သိၾကားသာသနာေရာက္ၿပီ ဆိုေတာ့ မေကာင္းသူပယ္ ေကာင္းသူကယ္တဲ့ေခတ္ကို ေရာက္ေနၿပီ။

႐ုကၡစိုးမ်က္ႏွာမွာ ေဒါသေတြ အလိပ္လိုက္ထြက္လာတာကို ျမင္လိုက္ရသည္။

႐ုကၡစိုး။     ။ မင္းက ငါ့ကို အကုသိုလ္လုပ္ေနတာလို႔ ေျပာတာေပါ့ေလ။

ႂကြက္စုတ္။     ။ မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ … က်ေနာ္က ေကာင္းသူ မေကာင္းသူ ခြဲေျပာတာပါ။

ဖိုး႐ႈပ္။     ။ သိၾကားေခတ္ေတာ့ မသိဘူး … ခ်င္းမိုင္မွာ ငလ်င္ေတြလႈပ္ … ကယ္လီဖိုးနီးယားမွာ ေရေတြခဲ … ဘန္ေကာက္မွာ ဗံုးေတြကြဲ … တက္ဆင္ႀကီးက စကၤာပူသြားလိုက္ ဂ်ပန္ေျပးလိုက္ ဘာလီမွာ ဘီယာစုပ္လိုက္နဲ႔ တ႐ုတ္နဲ႔ ႐ုရွားက ဗီတိုသံုး … ေခတ္ႀကီးက ေကာင္းကို မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ။

႐ုကၡစိုး။     ။ မင္းဟာကလဲ အၿမီးအေမာက္မတည့္လိုက္တာကြာ … တက္ဆင္ ခရီးေလွ်ာက္ထြက္ေနတာ သူ႔ရဲ႕ Frequent Flyer Card  မွာ Mileage တိုးေအာင္လုပ္ေနတာပါကြ။

ႂကြက္စုတ္။     ။ (အလြန္ကို အထင္ႀကီးေသာအၾကည့္ႏွင့္ ႐ုကၡစိုးကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး) ေတာ္လိုက္တာဗ်ာ … ဘယ္သူမွ မေတြးတဲ့ အခ်က္ကို ႐ုကၡစိုးက ေတြးတတ္တယ္။ ေညာင္ပင္မွာ ႏွစ္ရွည္လမ်ားေနတဲ့ အက်ဳိးေတြေပါ့ေနာ္။

႐ုကၡစိုး။     ။ ေဟ့ေကာင္ … မင္းငါ့ကိုမရိနဲ႔ … တက္ဆင္လို ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကို NCGUB က ခဏေခၚၿပီး consultant ခန္႔ဖို႔ ေကာင္းတယ္ကြ … သူ စကၤာပူကိုသြားၿပီး ဒု၀န္ႀကီးခ်ဳပ္နဲ႔ ေတြ႔လိုက္တာ ဒီကဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ ျပာဆင္းသြားတာပဲ … မင္းတို႔ ဆီက ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကေတာ့ ၀က္သားတုတ္ထိုးပဲ ထိုင္ေရာင္းေနဖို႔ေကာင္းတယ္။

ဖိုး႐ႈပ္။     ။ (ေလသံတိုးတုိးျဖင့္) သူေရာင္းလဲ ဘယ္သူမွလာစားမွာမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ … ၀က္သားတုတ္ထိုး ေစ်းကြက္ထိခိုက္ ပါတယ္။

ႂကြက္စုတ္။     ။ ကဲ … ကဲ … ေတာ္ပါေတာ့ဗ်ာ … ဒီလိုလုပ္ၾကရေအာင္၊ ခုနက ေျပာသလို ဒီေခတ္က သိၾကားေခတ္ ဆိုေတာ့ သိၾကားမင္းဆီကို E-mail ပို႔ၿပီး ျမန္မာ့အေရးမွာ၀င္ၿပီး intervene လုပ္ေပးဖို႔ ေျပာရမယ္။

ဖိုး႐ႈပ္။     ။ မင္းက သူ႔ E-mail ကို သိလို႔လား။

ႂကြက္စုတ္။     ။ သိတာေပါ့ကြ … ဆိုၿပီး ရြတ္ျပလိုက္သည္။

႐ုကၡစိုး။     ။ မင္းေျပာတဲ့သိၾကားကို ငါလဲသိတယ္ကြ … အဲဒါ သိၾကားမင္းအစစ္မဟုတ္ပါဘူး … Internet ကေန ျမန္မာ့ အေရးထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြကို သေရာ္ေနတဲ့ သိၾကားပါကြ။

ႂကြက္စုတ္။     ။ သၾကားဆိုေတာ့ သမ၀ါယမဆိုင္မွာ ေရာင္းတာေပါ့ေနာ္။

ဖိုး႐ႈပ္။     ။ ဟုတ္တယ္ … ဟုတ္တယ္ … အေတာ္လက္သံေျပာင္တဲ့ သူပဲဗ်၊ သူေရးတာေလးေတြက ထိလြန္းလို႔ ဖတ္ရ သူေတြ တခြိခြိနဲ႔ ျဖစ္ေနၾကတယ္။ ဧရာ၀တီ ျမန္မာပိုင္းကေတာင္ Column တခုေပးၿပီး ေရးခိုင္းဖို႔ ကမ္းလွမ္းမယ္ၾကားတယ္။

႐ုကၡစိုး။     ။ ေအးကြ … ဆရာႀကီးဦးေသာ္က ကေတာ့ ေျပာဖူးတယ္။ သေရာ္စာေရးႏိုင္တဲ့ သူေတြဟာ Genius ေတြဆိုပဲ။

ဖိုး႐ႈပ္။     ။ သူက သိၾကားအတု ဆိုေပမယ့္ ဟိုဘက္နဲ႔ ဒီဘက္က မေယာင္ရာဆီလူးေနတဲ့သူေတြ ေခါင္းပုေနၾကတယ္ ၾကားတယ္ဗ်။

႐ုကၡစိုး။     ။ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ရည္ဘြဲ႔ ရသင့္တဲ့ သိၾကားေပါ့ကြာ။

ဖိုး႐ႈပ္။     ။ ဒီေလာက္ေတာ့ မရေသးဘူး ႐ုကၡစိုးႀကီးရ … (ေဘးနားမွ ျဖတ္သြားေသာဂ်ီေတာင့္ေတာင့္ ေကာင္မေလးကို ငန္းရင္း ေျပာလိုက္သည္)။

ႂကြက္စုတ္။     ။ `ေဟ့ေကာင္ … playboy ဖိုး႐ႈပ္´ဟု လွမ္းေနာက္လိုက္သည္။

ဖိုး႐ႈပ္။     ။ (ေခ်ာင္းကိုရွင္းလိုက္ၿပီး) ျမန္မာ့အေရးမွာ Third Force ဖြဲ႔ေနတဲ့သူေတြ၊ Expert ဆိုတဲ့ သူေတြ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ NLD နဲ႔ အျပင္ကလူေတြကို relevant မျဖစ္ေတာ့ဘူးလို႔ေျပာၿပီး `devide and rule´ (တံေတြးစင္လိုက္တာဟု ႂကြက္စုတ္ထေအာ္သည္) လုပ္သြားတဲ့  ႏွာေခါင္းရွည္ေတြကိုလဲ သိၾကားမင္းက သူ႔ရဲ႕ ဝရဇိန္ E-mail ထဲမွာထည့္ၿပီး ႀကိတ္ေပးသင့္တယ္ဗ်။

႐ုကၡစိုး။     ။ ဟုတ္ပ … ဟုတ္ပ … ဟို အသက္ငယ္ငယ္နဲ႔ သံအမတ္ႀကီးျဖစ္ၿပီး ဗမာေတြကို အထင္ေသးသလို ဆက္ဆံၿပီး ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးကို ေမႊေႏွာက္သြားတဲ့ ေကာင္မေလးေရာကြ …။

ဖိုး႐ႈပ္။     ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို lecture အေပးေကာင္းလို႔ ရန္ျဖစ္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ သံအမတ္လားဗ်ာ။

႐ုကၡစိုး။     ။ ေအးေလကြာ ငါးရံ႕ျပာလူး အ႐ူးမေလးကို ေျပာတာေပါ့။

ဖိုး႐ႈပ္။     ။ သူက mission  accomplish ျဖစ္သြားၿပီဗ် … (ႂကြက္စုတ္က တံေတြးစင္တယ္ဗ်ဳိ႕ဟုေအာ္ရာ ေဘးနားမွ ျဖတ္သြားေသာ ထိုင္းေတြက လွမ္းၾကည့္ၿပီး ရဲေခၚလိုက္ရမလား … လက္မွတ္ရွိလားဟု ေမးသြားသည္)။

႐ုကၡစိုး။     ။ ဘာလဲကြ mission  accomplish ဆိုတာ။

ဖိုး႐ႈပ္။     ။ လင္ရသြားတာကို ေျပာတာပါ။

႐ုကၡစိုး။     ။ ကဲ … ကဲ … List လုပ္ကြာ … အဲဒီ အလိုေတာ္ရိေတြနဲ႔ apologist ေတြကို enemies of Yokegasoe ဆိုၿပီး အင္တာနက္ေပၚ တင္ၾကရေအာင္ …။

ႂကြက္စုတ္။     ။ Enemies of Revolution ပါဗ်။

႐ုကၡစိုး။     ။ ေအာ္ … ဟဲ ဟဲ … မွားသြားလို႔ပါကြာ။

ႂကြက္စုတ္။     ။ အခု ရန္ကုန္မွာ သင္တန္းေတြေပးၿပီး ကိုယ္ေတာ္ႀကီးသန္းေရႊကို သက္ဆိုးရွည္ေအာင္ ဖုတ္သြင္းေပးေနတဲ့ Robert Taylor ကိုလဲထည့္ေနာ္၊ သူက ေသြးတိုးခဏခဏျဖစ္ေနတာဆိုေတာ့ ဘ၀ရွင္ကိုယ္ေတာ္ႀကီး သန္းေရႊ မေလွ်ာခင္ သူက အရင္ေလွ်ာဘရာသား ျပသြားႏိုင္တယ္။ မေသခင္ ထည့္ထား။

႐ုကၡစိုး။     ။ ဟုတ္တယ္ … ဟုတ္တယ္ … ၿပီးခဲ့တဲ့ သမာဆတ္ပြဲကိုေတာင္ သူမလာႏိုင္ဘူးဆိုပဲ … အသံ မထြက္ေတာ့လို႔တဲ့။

ႂကြက္စုတ္။     ။ မဟုတ္ဘူးဗ် … က်ေနာ္ၾကားေတာ့ ဆင္ျဖဴမ်က္ႏွာ ဆင္မဲမၾကည့္၀ံ့လို႔တဲ့။

ဖိုး႐ႈပ္။     ။ ICG   Humanitarian Aid Report ေရးတဲ့ ဟိုေကာင္ေလးကိုလဲ ထည့္ပါဦး။

ႂကြက္စုတ္။     ။ ေအာ္ … ေအာ္ သိၿပီ … OSI က President ႀကီးကေတာ့ ဒီေကာင္ေလးခမ်ာ ရန္ကုန္သြားၿပီး အမႈိက္ ေတာင္းထဲက gossip ေတြ ျပန္ေကာက္ၿပီး Report ေရးတယ္ဆိုၿပီး ခ်ီးက်ဴးေထာပနာ ျပဳထားတာ။

႐ုကၡစိုး။     ။ Scholar ေယာင္ေယာင္ အူေၾကာင္ၾကားေတြကိုလည္း မေမ့နဲ႔ေနာ္။

ဖိုး႐ႈပ္။    ။ ထည့္ရမွာေပါ့ … ထည့္ရမွာေပါ့ … ။

ဖိုး႐ႈပ္သည္ ေျပာရင္း ေျမာင္းထဲကို ေျခေခ်ာ္က်သြားသည္။

ႂကြက္စုတ္။     ။ (ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ မ်က္ႏွာေပးႏွင့္) ဒြိဳင္ဆူးေထ့က ဦး႐ုကၡစိုးႀကီးလဲ ထည့္ဗ်ာ။

႐ုကၡစိုး + ဖိုး႐ႈပ္။     ။ (ၿပိဳင္တူေအာ္) ဘာျဖစ္လို႔ …။

ႂကြက္စုတ္။     ။ (ဆားပုလင္း ကင္းေကာင္၏ မ်က္ႏွာေပးႏွင့္) အိုင္ စီး … ဦး႐ုကၡစိုး … ဘာေၾကာင့္ ဦး႐ုကၡစိုးရဲ႕ေညာင္ပင္ကို မိုးႀကိဳးခရတာလဲဆိုတာေလး ရွင္းျပပါဦး။

႐ုကၡစိုး။     ။ (မလံုမလဲ မ်က္ႏွာႏွင့္) ဘုရားေပးေပး … က်မ္းေပးေပး … ခ်င္းမိုင္က ေကာင္မေလးေတြ … ေပးခ်င္တာေပး … မွန္ရာကို ေျပာပါ့မယ္ ေမာင္တို႔ရာ … မနက္က တခုေတြးမိတာပါ … ဒီေလာက္ ရက္စက္ယုတ္မာတဲ့ စစ္အစိုးရကိုေတာ့ ေခ်ာ့ၿပီးေပါင္းရေတာ့မယ္၊ အေပးအယူ dialogue မလုပ္လို႔ မရေတာ့ဘူးလို႔ ေတြးလိုက္မိတဲ့အခါ အေတြးမဆံုးခင္ ငါ့ေညာင္ပင္ကို မိုးႀကိဳးပစ္တာပါပဲကြာ …။

႐ုကၡစိုးက ေျပာ၍မွ မဆံုးခင္ လွ်ပ္စီးတခ်က္ ျပက္ကနဲ လင္းသြားၿပီး …

ဒိန္း … ဒလိန္း … ဒလိန္းလိန္းလိန္း …

႐ုကၡစိုး+ ႂကြက္စုတ္+ ဖိုး႐ႈပ္။    ။ ေျပးေဟ့ … ေျပးဟ … ဒါမ်ဳိးက စိတ္ကူးလို႔ေတာင္မရဘူး။

သံုးေယာက္သား ေျပးလိုက္သည္မွာ ေျခဦးတည့္ရာသို႔ ။     ။ [Top]