ခ်င္းမိုင္႐ုကၡစိုးႏွင့္ ေထြရာေလးပါး (အပိုင္း - ၁၂၇)
ရန္ကုန္သားတာေတ

လူေတြ က်န္းမာေရးမေကာင္းတဲ့အခါ ဘာကိုတမ္းတၾကသလဲ၊ တခ်ိဳ႕ေနမေကာင္းရင္ အေမေရ... ..အမေရ...စသျဖင့္ မိခင္ကို တၿပီးေတာ့ ေအာ္ဟစ္ညည္းညဴတတ္ၾကတယ္ တဲ့ ။ တခ်ိဳ႕က ခ်ိဳခ်ဥ္ဖန္ခါး အရသာရွိတဲ့ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ မ်ားကိုတမ္းတၾကတယ္တဲ့ ။ တခ်ိဳ႕က ခ်စ္သူရည္းစားရဲ႕ အျပဳအစု ကို တမ္းတၾကတယ္တဲ့.... ႐ုကၡစိုးက်န္းမာေရးမေကာင္းတဲ့အခါ ဘာကို တမ္းတရမလဲ...။

႐ုကၡစိုးက်န္းမာေရးမေကာင္းသည္မွာ သုံးေလးရက္ရွိၿပီ ။ ႐ိုး႐ိုးဖီဗာျဖစ္သည္လား၊ ဖလူးျဖစ္သည္လား ဘာမွန္းမသိ။ ႐ုကၡစိုးျဖစ္ေသာ္လည္း ဘတ္ဖလူးေတာ ့ေၾကာက္သည္။ ဘတ္ဖလူးျဖစ္လွ်င္ အေသေစာမည္၊ ႐ုကၡစိုးမေသခ်င္ေသး....၊ က်န္းမာေရးမေကာင္း၍ တကိုယ္တည္း ေတြးမိ ေတြးရာ ေတြးရင္း ႐ုကၡစိုးသည္ သူ႔ကိုယ္သူ ေမးခြန္းထုတ္ေနမိ၏။ ႐ုကၡစိုး ဖ်ားရင္ ဘာတမ္းတရမလဲ --။

႐ုကၡစိုးတမ္းတတာက.....၊ ႐ုကၡစိုး အေသအခ်ာစဥ္းစားမိေတာ့....သူတမ္းတေနတာက.. ဟို ငနာ ႏွစ္ေကာင္၊ ဖုိး႐ႈပ္ႏွင့္ ႂကြက္စုတ္ဆိုသည့္ အေကာင္နာ ႏွစ္ေကာင္ျဖစ္လို႔ေနပါေရာလား။ မိမိ ေနမေကာင္းသည့္ ရက္မ်ား အတြင္း ဒင္းတို႔ ေျခရာေပ်ာက္ေနသည္မွာ စိတ္တိုခ်င္စရာ...၊ စတားဘတ္က ေကာ္ဖီျဖစ္ျဖစ္၊ ၀ါ၀ီးက ေကာ္ဖီျဖစ္ျဖစ္ တခြက္တေလေတာ့ ခ်င္ျခင္းတပ္မိသည္။ ဒင္းတို႔ ႏွစ္ေကာင္ေရာက္မလာ၍ ဝယ္ေပးမည့္သူမရွိ၊ ဝယ္ေပးမည့္သူမရွိ၍ မေသာက္ရ။ ဤသို႔ေတြးေတာ ေဒါသျဖစ္ရင္း ႐ုကၡစိုး ေမွးခနဲ တခ်က္ငိုက္လိုက္မိသည္။

ထိုစဥ္ ...

“..................”
“.................”
႐ုကၡစိုးနားထဲတြင္ အသံတခ်ိဳ႕ၾကားေနရသည္၊ မ်က္လုံးကမဖြင့္ႏိုင္၍ အိပ္မက္လိုလိုဘာလိုလို ျဖစ္ေနသည္။

ႂကြက္စုတ္။ ။ တုိ႔ ဦး႐ုကၡစိုးႀကီး နတ္ရြာလားတာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးကြ...

ဖုိး႐ႈပ္။ ။ ေအးကြ...၊ ျဖစ္ခ်င္းျဖစ္ရင္ ေနျပည္ေတာ္ကို လားတာပဲျဖစ္မယ္ကြ...

ဟင္....ဒါ..ဒါ...ဟို ငနာႏွစ္ေကာင္ရဲ႕အသံပဲ...။ ႐ုကၡစိုးက ေခါင္းေထာင္ၾကည့္လိုက္ၿပီး ေညာင္ပင္ေျခရင္းမွ လူးလဲထလို္က္သည္။

႐ုကၡစိုး။ ။ မင္းတို႔ဂ်ီးေဒၚရွိလို႔ ငါက ေနျပည္ေတာ္ကို လားရမွာလားကြ ၊ မင္းတို႔က အခုမွ ဘာလာလုပ္ ၾကတာလဲ။

ႂကြက္စုတ္။ ။ က်ေနာ္တို႔လည္း ဦး႐ုကၡစိုးဆီကို ဟုိတေန႔ကတည္းက လာမလုိ႔ မအားၾကတာနဲ႔ ။

ဖိုး႐ႈပ္။ ။ ဦး႐ုကၡစိုးၾကည့္ရတာ မအီမသာနဲ႔ တမ်ိဳးပဲ၊ မ်က္ႏွာေတြလည္းေခ်ာင္ေနတယ္၊ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ၊ ေနမေကာင္းဘူးလား။

ဖုိး႐ႈပ္စကားမဆုံးခင္ ႐ုကၡစိုးက ျဖတ္၍-

႐ုကၡစိုး။ ။ ေဟ့ေကာင္..ေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း ေနျပည္ေတာ္ေတာ့ မလားခ်င္ဘူး၊ ငါက စကၤာပူကို လားခ်င္တာ၊ အဲဒါ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ ထည့္မက္လို႔မရလို႔ စိတ္တိုေနတာ...

႐ုကၡစိုးႏႈတ္ကထြက္လာသည့္ စကားဆန္းေၾကာင့္ ဖုိး႐ႈပ္က စူးစမ္းသည့္ေလသံျဖင့္ ရုကၡစိုးကို ျပန္ေငါ့လိုက္သည္။

ဖိုး႐ႈပ္။ ။ ဦး႐ုကၡစိုးက စကၤာပူကို ႐ႈိးေဂ်ာ့ သြားလုပ္ခ်င္လို႔လား..၊ ဒီအရြယ္ႀကီးက်မွ ေက်ာ္မေကာင္း ၾကားမေကာင္းေတြ ျဖစ္ေနပါဦးမယ္...

ႂကြက္စုတ္။ ။ ဟုတ္တယ္ ဦး႐ုကၡစိုး...၊ စကၤာပူမွာက ဒီခ်င္းမုိင္မွာလို တရားမဝင္ေနလုိ႔ရတဲ့ ေညာင္ပင္ မရွိဘူးေနာ္....

ေနမေကာင္းေပ်ာက္စ ႐ုကၡစိုးမွာ စကားေျပာရင္း အနည္းငယ္ေမာလာသျဖင့္ မ်က္လုံးကိုု ျပဴးၾကည့္လိုက္ၿပီး-

႐ုကၡစိုး။ ။ ေဟ့ေကာင္ေတြ ထင္ရာစြပ္ေျပာမေနၾကနဲ႔ ၊ မၾကာေသးခင္ကမွ ွၿပီးသြားတဲ့ စကာၤပူမွာ လုပ္တဲ့ ျမန္မာေန႔ဆိုလား၊ ဘားမားအပ္ဒိတ္ဆိုလား အဲဒီပြဲကို သြားခ်င္တာကြ...

ဖုိး႐ႈပ္။ ။ ဘာျဖစ္လို႔ အဲဒီေလာက္ေတာင္သြားခ်င္ေနရတာလဲ ဦး႐ုကၡစိုးရ၊ ျငင္းခ်င္ ခုန္ခ်င္လို႔လား။

႐ုကၡစိုး။ ။ သူတို႔ဘာသာ ျငင္းခ်င္ျငင္း မျငင္းခ်င္ေန ။ ငါကေတာ့ မျငင္းလည္း မျငင္းခ်င္ဘူး ။မခုန္လည္း မခုန္ခ်င္ဘူး။ ဒီမွာ ေနမေကာင္းလို႔မွ အသက္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမ႐ႉႏိုင္ဘဲ ျဖစ္ေနတာ။ ငါ စိတ္ဝင္စားတာက အေနာက္ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံက ပညာရွိႀကီးတေယာက္ပဲ၊ သူ႔နာမည္က ဘာေတလာဆိုလား.. ထာဝရဘုရားနဲ႔ေတာင္ ေတြ႕ၿပီး စကားေျပာတယ္ဆိုတဲ့သူကြာ...

႐ုကၡစိုး၏စကားေၾကာင့္ ဖုိး႐ႈပ္ႏွင့္ ႁကြက္စုတ္တို႔ ျပိဳင္တူအသံထြက္သြားၾကသည္။

ဖုိး႐ႈပ္+ႂကြက္စုတ္။ ။ ထာဝရဘုရားနဲ႔စကားေျပာတယ္- ဟုတ္လား။

႐ုကၡစိုး။ ။ ေအး...ငါေတာ့ အဲဒီလုိပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကို အကူအညီေတာင္းခ်င္လို႔ စကၤာပူသြားခ်င္တာကြ၊ သူက ထာဝရဘုရားနဲ႔ေတာင္စကားေျပာတာဆိုေတာ့ ေပရွည္ဦးမယ့္ ငါတို႔ ျမန္မာ့အေရးကို စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ ေစ့စပ္ ေဆြးေႏြးၿပီး ေျဖရွင္းဖုိ႔ သူ႔ကို အကူအညီေတာင္းမယ္ေလကြာ...

ႂကြက္စုတ္။ ။ ဟာ.....ဦး႐ုကၡစိုးကလည္း ။ မဟုတ္တာေတြ ေလ်ာက္ႀကံေနျပန္ၿပီ။

ဖိုး႐ႈပ္။ ။ မေနာက္ပါနဲ႔ ဦး႐ုကၡစိုးရာ။ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြက ဘုရားက နားခ်လို႔ေတာင္ ရမယ့္သူေတြ မဟုတ္ပါဘူး၊ သူတုိ႔က အလြန္ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္မ်ားတာ၊ အခုပဲ ၾကည့္ မၾကာေသးခင္က လက္နက္ခ်လိုက္တဲ့ SSA-S ဗိုလ္မႉး မိန္းစင္အဖြဲ႕ကို လက္နက္ျပန္တပ္ဆင္ေပးၿပီး အခ်င္းခ်င္းျပန္တိုက္ဖို႔ အသုံးခ်ေနၿပီေလ၊ ေတာ္ၾကာ ဦး႐ုကၡစိုးလည္း ပဥၥမံတပ္သားကို အားကိုးမိသလို ျဖစ္ေနဦးမယ္။

ႂကြက္စုတ္။ ။ ဦး႐ုကၡစိုးေျပာတာ က်ေနာ္သိထားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးနဲ႔အတူတူပဲျဖစ္မယ္၊ သူ႔နာမည္လည္း ေတလာပါတယ္...အဲဒီပုဂၢိဳလ္ႀကီးကလည္း အာဏာရွင္ဦးေနဝင္းကို တေလွ်ာက္လုံးအမႊန္းတင္ခဲ့တဲ့သူ။ အခုလည္း ဦးေနဝင္းရဲ႕လက္႐ုံးတဆူုျဖစ္တဲ့ အခြင့္အေရးသမားပညာရွင္ႀကီး ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိကို အမႊန္းတင္ၿပီး ေရးဦးမလုိ႔ဆိုပဲ...

ဖိုး႐ႈပ္။ ။ ေကာင္းပါေလ့ဗ်ာ။ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္က ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းအေၾကာင္းေရး။ သူက ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ အေၾကာင္းေရး။ ျမန္မာျပန္ၿပီး ထုတ္ရင္ အမ်ဳိးသားစာေပဆု ရမွာ ေသခ်ာတယ္။

ထိုစဥ္ မည္သူ႔ ဖုန္းမွန္းမသိ။ အသံ ျမည္ေနသည္။

ႂကြက္စုတ္။ ။ ဖိုး႐ႈပ္...ေဟ့ေကာင္.. ဖုန္း...မင့္ဖုန္းလာေနတယ္....

ဖုိး႐ႈပ္က သူ႔လြယ္အိတ္ကို ဟိုႏိႈက္သည္ႏိႈက္ ႏႈိက္စဥ္ ပါလာသည့္ လက္ကိုင္ဖုန္းေလးတခုကို ခလုပ္ဖြင့္ ၿပီး စကားေျပာလိုက္သည္။

ဖိုး႐ႈပ္။ ။ ဟလုိ...ဟလို....ဟလို...ေျပာပါ..က်ေနာ္ ဖိုး႐ႈပ္ပါ... ဘယ္လုိ..အာဇာနည္ကုန္းကို ဝင္ခြင့္မေပးဘူး..ဟုတ္လား..လုံၿခံဳေရးေတြအရမ္းမ်ားတယ္...ဟလုိ...က်ေနာ္ ေနာက္ မိနစ္ ၂၀ ဆိုျပန္ဆက္မယ္ေနာ္.. အိုေက။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဖိုး႐ႈပ္..ဘယ္ကဖုန္းလည္းကြ..အေရးတႀကီးပါလား..အရင္ဒီလိုမလာပါဘူး...အာဇာနည္ကုန္းေတြေရာ ဘာေတြေရာစုံေနပါလား....

ႂကြက္စုတ္။ ။ ဟာ...ဒီေန႔ ဦး႐ုကၡစိုးကေတာ့... ထူးဆန္းပါေပ့ ဦး႐ုကၡစိုးရယ္ လို႔ပဲေျပာလိုက္ခ်င္ေတာ့ တယ္...စကၤာပူက်ေတာ့ လွမ္းသိတယ္၊ ဒီေန႔ အာဇာနည္ေန႔ ဆိုတာက်ေတာ့ေမ့ေနတယ္...အင္း တခုခုေတာ့ လြဲေနၿပီ...

ဖုိး႐ႈပ္။ ။ ဒီိေန႔ ျပည္တြင္းက ေက်ာင္းသားေတြေရာ၊ အန္အယ္လ္ဒီ လူငယ္ေတြေရာ အေတာ္မ်ားမ်ား အျပင္ထြက္ လႈပ္ရွားၾကမွာဆိုေတာ့ က်ေနာ္က သတင္းထုတ္ဖို႔ ႀကိဳၿပီး ခ်ိတ္ထားတာေလ...၊ ဒါနဲ႔ ဦး႐ုကၡစိုးက အာဇာနည္ေန႔ေတာင္ ေမ့သလုိလိုျဖစ္ေနေတာ့ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ မေတြ႕တဲ့ရက္ေတြမွာ ဘယ္ေဘးပေယာဂေတြမ်ား ဝင္ေနသလဲဆိုတာ ေျပာပါဦး.....

႐ုကၡ။ ။ ဘာပေယာဂေတြဝင္ရမွာလဲ...၊ ငါ ဖ်ားေနတာ...၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြကတည္းက၊ မင္းတို႔ ေရာက္မလာလို႔ စိတ္တုိေနတာကြ၊ ငါ့မွာ အကုန္လုံးနဲ႔ အဆက္ျပတ္သလိုကိုျဖစ္ေနတာ.....

႐ုကၡစိုးက ကေလးဆိုးႀကီးပမာ ေျပာေနသည္ကို ႁကြက္စုတ္က ၿပံဳးစိစိလုပ္ၾကည့္ေနရင္းက-

ႂကြက္စုတ္။ ။ ဦး႐ုကၡစိုးရာ...က်ေနာ္တို႔ မသိလို႔ပါ၊ သိရင္ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာမွာေပါ့..၊ ဦး႐ုကၡစိုး အခုဘယ္လိုေနေသးလဲ...၊ ဘာျဖစ္တာလဲ ။
ႂကြက္စုတ္က ဤသို႔ေမးလိုက္သည္ကို ႐ုကၡစိုးက စိတ္တိုတိုႏွင့္ ေအာ္ၿပီး ေျပာလိုုက္သည္မွာ ...

႐ုကၡစိုး။ ။ ဘတ္ဖလူး ျဖစ္တာေဟ့...၊ ေသေတာ့မယ္။

႐ုကၡစိုး၏ အသံအဆုံးတြင္ ဖိုး႐ႈပ္ႏွင့္ ႂကြက္စုတ္မွာ “ ဟိုက္ ”ဟု ၿပိဳင္တူေအာ္လိုက္ၿပီး ဒြိင္ဆူေထ့ ေတာင္ေပၚမွ သုတ္ေျခတင္ ဆင္းသြားေလေတာ့သည္။ [Top]