အမိႈက္ပံုနားက မိုးျပာေက်ာင္း
ဖီးလ္ေသာ္တန္
မဲေဆာက္ၿမိဳ႕စြန္ရွိ ညစ္ပတ္လွေသာ အမႈိက္ပံုႀကီးမွ သန္႔ရွင္းေရး အလုပ္သမားမ်ားက ျမန္မာျပည္မွ ေရႊ႕ေျပာင္းကေလးငယ္ မ်ားအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ရရွိႏိုင္မည့္ ေနရာေလးတခု တည္ေဆာက္ေပးခဲ့ၾကသည္။
ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္ရွိ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕စြန္က အမိႈက္ပံုႀကီးနားေရာက္ရင္ ပထမဆံုး သတိထားမိမယ့္ အခ်က္ကေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္တခုလံုးကို လႊမ္းမိုးထားတဲ့ အန႔ံဆိုးႀကီးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မင္ရည္လို မဲနက္ေနတဲ့ ေရဆိုးေတြ၊ ပုပ္သိုးေနတဲ့ အစားအေသာက္ေတြနဲ႔ ဒူးဆစ္ေလာက္အထိ ေရာက္ေအာင္ပစ္ထားတဲ့ စားႂကြင္းစားက်န္ အမႈိက္သ႐ုိက္ေတြက ထြက္တဲ့ အနံ႔ဆိုးႀကီးပါ။
ဒီအမိႈက္ပံုႀကီးဟာ ေဘာလံုးကြင္း ေလးကြင္းစာေလာက္ ႀကီးမားပါတယ္။ ပလပ္စတစ္ဘူးခြံေတြ၊ ပလပ္စတစ္ အိတ္ေတြ၊ စကၠဴစုတ္ေတြ၊ ကတ္ထူျပားေတြ၊ အ၀တ္စုတ္ေတြ အမိႈက္သ႐ိုက္ေတြက ေျမျပင္ကို ဖံုးလႊမ္းထား တာ မ်က္စိတဆံုးပါ။ ဒီအနိဌာ႐ံု အမိႈက္ပံုႀကီးေပၚမွာ ယင္ေကာင္မဲေတြက အုပ္ဖြဲ႔ ပ်ံသန္းေနၾကပါ တယ္။ အေ၀းတေနရာမွာေတာ့ ယူကလစ္ပင္ တန္းေတြ အုပ္ဆိုင္းေနတဲ့ တဲအိမ္စုတစု။ အမႈိက္ပံုႀကီးကို အမွီျပဳၿပီး ညစ္ပတ္တဲ့ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအလုပ္ကို လုပ္ေနရတဲ့ အမႈိက္ရွင္းသမားေတြရဲ႕ ေနအိမ္ေလးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
အံ့ၾသစရာေကာင္းတာကေတာ့ ဒီအမႈိက္ရွင္းသမားေတြဟာ ဒီေလာက္ ညစ္ပတ္ေပေရတဲ့ အေျခအေနကေန စာသင္ေက်ာင္း တေက်ာင္းျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အခ်က္ပါ။ အနံ႔ဆိုးနဲ႔ အမိႈက္ပုပ္ေတြ ဝန္းရံေနတဲ့ ဒီစာသင္ေက်ာင္းေလးဟာ ျပာပံုထဲကေန ဖီးနစ္စ္ငွက္ ျပန္လည္ရွင္သန္လာသလိုမ်ဳိးပါ။ ဒါေၾကာင့္ အတိတ္ေကာင္းနိမိတ္ေကာင္းသေဘာနဲ႔ `မိုးျပာေက်ာင္း´လို႔ နာမည္ေပးထားပါတယ္။
မိုးျပာေက်ာင္းရဲ႕ေက်ာင္းအုပ္ကိုသက္ႏိုင္ဟာ တိုင္းတပါးသားရဲ႕အမိႈက္ေပၚမွာ အမွီျပဳေနထိုင္ရတဲ့ `ဘ၀´ကိုေကာင္းေကာင္း နားလည္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွ တရားမဝင္ လာေရာက္သူ ျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းဆရာေဟာင္း ကိုသက္ႏိုင္ဟာ အခုလို ေက်ာင္း ဆရာအျဖစ္ကို ျပန္မေရာက္ခင္မွာ `အမိႈက္´အလုပ္ကို ၆ ႏွစ္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။
`ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီေက်ာင္းဖြင့္တာ ၁ လပဲ ရွိပါေသးတယ္၊ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ား ပညာေရးေကာ္မတီဆီက အေထာက္အပံ့ ၃ လစာ ရရွိခဲ့ပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ကေလးေတြအတြက္ ပညာေရးဟာ အင္မတန္ အေရးႀကီး ပါတယ္´လို႔ ဂ်ဴလိုင္လတုန္းက သူက ေျပာခဲ့ပါတယ္။
ကိုသက္ႏိုင္ရဲ႕ ပညာေရးကေတာ့ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးကေသာင္းကနင္းျဖစ္မႈေၾကာင့္ အဆံုးမသတ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။
`ကၽြန္ေတာ္က ဆရာျဖစ္သင္တန္း တက္ခဲ့ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ၈၈ အေရးအခင္းမွာ တက္တက္ႂကြႂကြ ပါ၀င္လႈပ္ရွားခဲ့တဲ့ အတြက္ ေထာင္ ၉ ႏွစ္က်ၿပီး တကၠသိုလ္ပညာေရးကို အဆံုးအထိ တက္ခြင့္ မရခဲ့ ပါဘူး´လို႔ သူက ေၾကကြဲစြာ ေျပာျပပါတယ္။
သူဟာ သစ္စက္တခုမွာ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရတဲ့အတြက္ ဘယ္ေျခေထာက္ ဆံုး႐ံႈးခဲ့ၿပီး ေျခတဖက္ ေထာ့နင္း ေထာ့နင္းနဲ႔ ေလးတိေလးကန္ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ ဒီၾကားထဲကပဲ မဲေဆာက္ အမိႈက္လုပ္ငန္းမွာ အလုပ္လုပ္ၿပီး ကေလး ၄ ေယာက္ ရွိတဲ့ သူ႔မိသားစုကို ေထာက္ပံ့ခဲ့သလို စာသင္ေက်ာင္းကိုလည္း ဆက္အုပ္ခ်ဳပ္ေနခဲ့တယ္။
`ဒီမွာ အလုပ္လာလုပ္တဲ့အတြက္ လူမႈေရးအဆင့္အတန္းေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး နိမ့္က်ခဲ့ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီမွာ ညစ္ညစ္ ပတ္ပတ္လုပ္ရတာက ျမန္မာျပည္မွာ ကြ်န္လို ေနရတာထက္ေတာ့ ပိုေကာင္းပါတယ္၊ ထိုင္းအစိုးရက ျမန္မာအစိုးရထက္ ပိုေကာင္းတယ္၊ ဒီမွာ ရဲကဖမ္းမလား လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရးက ဖမ္းမလား ဆိုတာကို စိုးရိမ္ေကာင္း စိုးရိမ္ရေပမယ့္ ဗမာ ျပည္မွာက လူ႔အခြင့္အေရးေတြ ဆံုး႐ံႈးတယ္။ ဗမာျပည္မွာ လူ႔အခြင့္အေရး အျပည့္အ၀ရွိၿပီး အဆင္ေျပတယ္ဆိုရင္ ေက်ာင္း ဆရာတေယာက္ဟာ ဒီလို အမိႈက္ပံုမွာ ဘာေၾကာင့္ အလုပ္လာလုပ္မွာလဲဗ်ာ´လို႔လဲ ထပ္ေျပာပါတယ္။
ကိုသက္ႏိုင္က `မိုးျပာေက်ာင္း´အတြက္ ဂုဏ္ယူေနပါတယ္။
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းမွာ အတန္း ၂ တန္းနဲ႔ ေက်ာင္းသား ၅၆ ေယာက္ရွိပါတယ္။ ကေလး အေတာ္မ်ားမ်ား ဟာ မိဘ ေတြကို ကူလုပ္ေပးရတာရယ္၊ အိမ္ကို ေငြျပန္ပို႔ဖို႔ အလုပ္လုပ္ရတာေတြေၾကာင့္ ေက်ာင္း လာမတက္ႏိုင္ၾကဘူး။ အဲဒီကေလး ေတြက ညဘက္သင္တန္းဖြင့္ဖို႔ ေတာင္းဆိုေနၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔မွာ လွ်ပ္စစ္မီး မရွိဘူး”လို႔ သူက ေျပာပါတယ္။
အျပင္ဘက္မွာေတာ့ အမိႈက္ပစ္ဖို႔ ရႊံ႕ထူထူလမ္းထဲကို ေမာင္း၀င္လာတဲ့ ထရပ္ကား တစင္းေနာက္ကို ေကာင္ေလးေတြ ေျပးလိုက္ေနၾကတယ္။ ထရပ္ကားေရာက္တာနဲ႔ `အခ်က္ျပ´လိုက္သလို အမိႈက္သမားေတြဟာ အုပ္စုလိုက္ တံစဥ္ေတြ ကိုင္ၿပီး ၀ိုင္းအံုလာၾကေတာ့တယ္။ ထရပ္ကားရပ္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ အမ်ဳိးသား၊ အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ ကေလးမ်ားဟာ ကားထဲမွာ ပါလာတဲ့ အမိႈက္ေတြကို အျပင္ကို ဆြဲထုတ္ၾကတယ္။ အိမ္တြင္းအမႈိက္သ႐ိုက္ေတြထည့္ထားတဲ့ ပလပ္စတစ္မ်ဳိးစံုဟာ လူအုပ္စုေတြရဲ႕ အေပၚကို ၿပိဳက်လာေတာ့တယ္။
ထရပ္ကားကို တြဲေလာင္းခိုထားတဲ့ ေကာင္ေလးေတြကလည္း ျပန္သံုးလို႔ရႏိုင္တဲ့ ပစၥည္းမွန္သမွ်ကို ဖမ္းဆြဲေနၾကတယ္။
အက်ႌဗ လာက်င္းေနတဲ့ ကိုခင္ေမာင္ျမင့္ ဆိုသူက သူ႔ေခါင္းကိုခါၿပီး `လူေတြဟာ ဒီလို မေနသင့္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ဗမာျပည္မွာေနတာထက္ေတာ့ သာပါေသးတယ္´လို႔ ေျပာပါတယ္။
အသက္ (၄၀) ရွိၿပီျဖစ္တဲ့ ကိုခင္ေမာင္ျမင့္ဟာ ထိုင္းႏိုင္ငံကိုမလာခင္က ထရပ္ကား ေမာင္းခဲ့ပါတယ္။ ခုေတာ့ အမိႈက္ပံုကို အိမ္လုပ္ၿပီးေနၾကတဲ့ မိသားစု ၆၀ ေလာက္ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ မိဘနဲ႔ သားသမီးေတြ အတူလက္တြဲၿပီး ၿမိဳ႕ရဲ႕ အမိႈက္သ႐ိုက္အေပၚမွာ အမွီျပဳလုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနထိုင္ၾကတယ္။ ျပန္လည္ အသံုးခ်လို႔ရႏိုင္တဲ့ ပစၥည္းမွန္သမွ်ကို သူတို႔ရဲ႕ ပုခံုးမွာလြယ္ထားတဲ့ ဆန္အိတ္ထဲ ထိုးထည့္ၾကပါတယ္။ ႏွာေခါင္းနဲ႔ အနံ႔ခံစမ္းသပ္ၾကည့္ၿပီး ေကာင္းေနေသးတဲ့ စားစရာေတြကိုေတာ့ ေနာက္မွစားဖို႔ အိတ္တလံုးထဲမွာ ထည့္သိမ္းထားၾကပါတယ္။
ကိုခင္ေမာင္ျမင့္က ဒီမွာ အခုလိုအလုပ္လုပ္ျခင္းအားျဖင့္ ျမန္မာျပည္ဘက္မွာထက္ ၀င္ေငြပိုေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
`ဗမာျပည္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစုအတြက္ လိုအပ္တဲ့၀င္ေငြ ဖူလံုေအာင္ မရႏိုင္ပါဘူး၊ ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြက တေန႔ထက္ တေန႔ ပိုၿပီးျမင့္တက္လာေနပါတယ္။ စား၀တ္ေနေရး ခက္ခဲပါတယ္၊ ဒီမွာဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ တေန႔ ဘတ္ ၄၀ ရႏိုင္ပါတယ္´ လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဘတ္ ၄၀ ဆိုတာ ျမန္မာေငြ ၁၀၀၀ေက်ာ္ရွိပါတယ္။
အသက္၂၆ ႏွစ္အရြယ္ မေအးေဌးကလည္း အခန္း တခန္းသာ ရွိတဲ့ တဲအျပင္မွာ သူ႔ရဲ႕ တူႏွစ္ေယာက္၊ ကေလး ၃ ေယာက္နဲ႔ ထိုင္ရင္း ထိုင္းႏိုင္ငံကို သူဘာေၾကာင့္ လာရတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို ၿပံဳးရႊင္စြာ ေျပာျပပါတယ္။
`ဗမာျပည္မွာ စား၀တ္ေနေရး အင္မတန္က်ပ္တည္းပါတယ္၊ ေက်ာင္းစရိတ္လည္း ႀကီးလို႔ ေက်ာင္းမေနႏိုင္သူေတြ ရွိပါတယ္။ အလုပ္အကိုင္လည္း မရွိဘူး။ ကရင္ျပည္နယ္မွာ က်မ ေနတုန္းက လယ္ထဲမွာ ေန႔စားအလုပ္ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ က်မရဲ႕ တေန႔လုပ္ခက ဆန္ဘိုးပဲ ရတယ္။ ဒီမွာ တေန႔ ဘတ္ ၄၀ ကေန ဘတ္ ၆၀အထိ ရတယ္။ ဗမာျပည္ထက္ ႏွစ္ဆ သံုးဆရပါတယ္´
မေအးေဌးရဲ႕ တူႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ သူတို႔ ေက်ာင္းမတက္ခ်င္တဲ့အေၾကာင္း၊ အမိႈက္ေကာက္ၿပီး တေန႔ ဘတ္ ၂၀ ရတာကို ပိုသေဘာက်ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ `မိုးျပာေက်ာင္း´ရွိေနၿပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကေလးေတြဟာ ဗမာျပည္မွာထက္ စာရင္ အေျခခံပညာသင္ဖို႔ အခြင့္အလမ္း ပိုမိုရရွိႏိုင္ပါၿပီ။
၀င္ေငြနည္းတာနဲ႔ ကေလးစစ္သားမ်ား အတင္းအက်ပ္ စုေဆာင္းတာေတြဟာ ကေလးေတြကို မိဘေတြက ေက်ာင္းမွ ထုတ္ထားျခင္းရဲ႕ အဓိကအေၾကာင္းရင္းပဲလို႔ ဆိုၾကပါတယ္။
“ျမန္မာျပည္၏ ပညာေရးအက်ပ္အတည္းသည္ ျမန္မာစစ္အစိုးရ၏ အလြန္တရာနည္းပါးလွေသာ ပညာေရးအသံုးစရိတ္ ေၾကာင့့္ ျဖစ္သည္ ”လို႔ ၿဗိတိသွ်အစိုးရရဲ႕ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးဌာန အင္တာနက္ဝက္ဘ္ဆိုက္မွာ ေ၀ဖန္ထားပါတယ္။
ျမန္မာစစ္အစိုးရဟာ ျပည္တြင္းထုတ္လုပ္မႈစုစုေပါင္းရဲ႕ ဒႆမ ၃ ရာႏႈန္းကိုပဲ ပညာေရးမွာ သံုးပါတယ္။ ကေလး တေယာက္ရဲ႕ ပညာေရးအတြက္ တႏွစ္မွာေဒၚလာ ဆင့္ ၃၀ (ျမန္မာေငြ ၄၀၀က်ပ္) ေလာက္ပဲ သံုးတယ္လို႔ ဆိုလိုတာပါ။ ပညာေရးဌာနအေနနဲ႔ ေနာင္ အနာဂတ္မွာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြ လုပ္တဲ့အခါ ႀကီးမားတဲ့အခက္အခဲေတြ၊ စိန္ေခၚမႈေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရလိမ့္မယ္လို႔လည္း ဆိုထားပါတယ္။
ကိုသက္ႏိုင္က `အမိႈက္ပံုမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ မိဘအမ်ားအျပားဟာ ကေလးေတြရဲ႕ ပညာသင္စရိတ္ကို မတတ္ႏိုင္ၾကဘူး´လို႔ ေျပာပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းဆက္လက္ တည္တံ့ဖို႔ လိုအပ္တဲ့ တလ ဘတ္ေငြ တေသာင္းေလာက္ကို ရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေက်ာင္းကို ဆက္လက္ဖြင့္ထားၿပီး ကေလးေတြကို ျမန္မာ၊ ထိုင္း၊ အဂၤလိပ္၊ သခ်ၤာ၊ သိပၸံနဲ႔ ၀ိဇၨာပညာေတြကို သင္ၾကားေပးႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။
`မိုးျပာေက်ာင္း´ဟာ ေက်းရြာလူထု စုစည္းေတြ႔ဆံုရာ ေနရာလည္း ျဖစ္ေနပါၿပီ။ အမ်ဳိးသမီးေတြက ေက်ာင္းပတ္ပတ္လည္
၀ိုင္းထိုင္ၿပီး ကေလးေတြ စာဖတ္တာ သီခ်င္းဆိုတာေတြကို နားေထာင္ၾကသလို အမ်ဳိးသားေတြက အနီးအနားမွာ Red Bull အားျဖည့္ေဖ်ာ္ရည္နဲ႔ ဆန္အရက္ေရာေသာက္ရင္း ေဘာလံုးပြဲ အေၾကာင္း ေျပာၾကတယ္။ တခါတရံ မယ္ေတာ္ေဆးခန္းက ေက်ာင္းက်န္းမာေရးဆိုင္ရာ ေဆးဆရာေတြ စုေပါင္းၿပီး ကေလးေတြကို သံခ်ေဆးနဲ႔ ဗီတာမင္ အားတိုးေဆးေတြလည္း တိုက္ေကြ်းၾကပါတယ္။
ေအာင္ျမင္တဲ့ စာသင္ေက်ာင္းတေက်ာင္းျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ဆိုတာကို သိတဲ့သူကေတာ့ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ား ပညာေရးေကာ္မတီရဲ႕ ဥကၠဌလည္းျဖစ္၊ မဲေဆာက္ ဆသူးေလေက်ာင္းရဲ႕ ဒါ႐ိုက္တာလည္းျဖစ္တဲ့ ေနာ္ေဖာေရ႕ျဖစ္ပါတယ္။
သူက `ပထမဦးဆံုး ေရႊ႕ေျပာင္းကေလးမ်ားေက်ာင္းကို မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ျပင္က ယုိယြင္းေနတဲ့သစ္သား အေဆာက္အဦး ႏွစ္ခုမွာ စၿပီးဖြင့္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းသားဦးေရ ၂၀ ပဲ ရွိပါတယ္´လို႔ ေျပာတယ္။
အခုေတာ့ ၄၉ ေက်ာင္းနဲ႔ ေက်ာင္းသား ၆၀၀၀ ေက်ာ္သြားပါၿပီ။ ေက်ာင္း ၃၇ ေက်ာင္းကေတာ့ သူတို႔ ေကာ္မတီရဲ႕ လက္ေအာက္မွာ ရွိပါတယ္။
`၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွာ ထိုင္းအစိုးရက ေရႊ႕ေျပာင္း ကေလးငယ္မ်ားအပါအ၀င္ ကေလးေတြအားလံုး အခမဲ့ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္´လို႔ ေနာ္ေဖာေရ႕က ေျပာျပပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ေရႊ႕ေျပာင္း မိသားစုေတြအေနနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ကေလးေတြကို ထိုင္းေက်ာင္းေတြကို အပ္ဖို႔ စရိတ္အလြန္ႀကီးေၾကာင္းနဲ႔ ကေလးေတြအတြက္ လိုအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္း အေထာက္အထားမ်ားရဖို႔ အလြန္ ခက္ခဲေၾကာင္း သူက ေထာက္ျပခဲ့ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းမ်ားကို အကူအညီအေထာက္အပံ့မ်ား ေပးတဲ့အတြက္ ထိုင္းႏိုင္ငံပညာေရးဌာနကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း သူက ေျပာပါတယ္။
ဆသူးေလေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသား ၄၀၀ ရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြထဲမွာ အသက္အငယ္ဆံုးက ၅ ႏွစ္၊ အႀကီးဆံုးက ၁၉ ႏွစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းခန္းအသစ္ေတြမွာ ကြန္ပ်ဴတာ၊ စာၾကည့္တိုက္နဲ႔ ေက်ာက္သင္ပုန္း အျဖဴ (White board) ေတြ ရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းသား ၆၀ရာခိုင္ႏႈန္းက ဗမာလူမ်ဳိးမ်ားျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ တျခားတိုင္းရင္းသားမ်ားျဖစ္တဲ့ မြန္၊ ရခိုင္နဲ႔ ကရင္မ်ားလည္း အမ်ားအျပားပါဝင္တဲ့အေၾကာင္း ေနာ္ေဖာေရ႕က ေျပာပါတယ္။
“ က်မတို႔ေက်ာင္းသားေတြထဲမွာ နတ္ကိုးကြယ္သူေတြလည္းပါသလို ခရစ္ယာန္ေတြ၊ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြနဲ႔ မြတ္ဆလင္ ေတြလည္း ပါပါတယ္” လို႔ သူက ေျပာတယ္။
“က်မတို႔က ထိုင္း၊ ျမန္မာ၊ အဂၤလိပ္နဲ႔ ကရင္စာေတြ သင္ေပးပါတယ္” လို႔ သူက ေျပာျပပါတယ္။
ေနာ္ေဖာေရ႕က သူ႕ေက်ာင္းသားေတြ ၁၀ တန္းၿပီးရင္ ပညာဆက္လက္မသင္ႏိုင္မွာကို စိုးရိမ္ပူပန္ ေနပါတယ္။ သူတို႔မွာ တရား၀င္ အသိအမွတ္ျပဳထားတဲ့ လက္မွတ္ေတြ လိုအပ္ေနတယ္။ ေရႊ႕ေျပာင္း ပညာေရးအတြက္ အဓိက လိုအပ္တာ ေတြကေတာ့ ရန္ပံုေငြ၊ လံုၿခံဳေရး၊ ေက်ာင္းအသစ္မ်ား၊ ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားမ်ားက သက္ဆိုင္ရာနယ္ေျမ ပညာေရး အဖြဲ႔အစည္းမ်ားနဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးနဲ႔ ေထာက္ခံေျပာဆိုမႈမ်ား ျဖစ္တယ္လို႔ သူက ေျပာပါတယ္။
“က်မတို႔ ျပႆနာေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရပါတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ဆိုရင္ က်မတို႔ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ က်မတို႔ရဲ႕ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ၊ ထိုင္းေက်ာင္းဆရာေတြ၊ ရပ္ရြာလူထုနဲ႔ အန္ဂ်ီအို အဖြဲ႔အစည္းေတြ အေပၚမွာ မွီခိုအားထားေန ရပါတယ္” လို႔ ေနာ္ေဖာေရ႕က ေျပာတယ္။
အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ မဲေဆာက္က အမိႈက္ပံုႀကီးမွာ မုတ္သုန္မိုး သည္းသည္းမဲမဲ ရြာေနၿပီျဖစ္လို႔ ထရပ္ကားနဲ႔ ပါလာတဲ့ အမိႈက္ေတြဟာ အကုန္ေရာေထြးၿပီး ပ်စ္ခြ်ဲခြ်ဲေတြ ျဖစ္ကုန္ပါၿပီ။
၀ါးတိုင္ေတြ ပလပ္စတစ္အမိုးအကာေတြနဲ႔႔ ဖန္တီးထားတဲ့ တဲအိမ္ေလးရဲ႕ ေဘးမွာ ရပ္ေနတဲ့ သန္႔ရွင္းေရးအလုပ္သမား ေခါင္းေဆာင္ ကိုခင္ေမာင္ျမင့္က မဲေမွာင္ေနတဲ့ မိုးသားေတြကိုၾကည့္ရင္း
“ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ဘာမွမ်ားမ်ား မရွိပါဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔လိုခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေလးေတြ ပညာသင္ၾကားရဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အကူအညီရရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေလးေတြအတြက္ ဒီမိုးျပာေက်ာင္းကို ဆက္ဖြင့္ထားပါမယ္” လို႔ ေျပာပါတယ္။[Top]
(၂၀၀၆ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလထုတ္ ဧရာဝတီမဂၢဇင္းမွ Phil Thornton ၏ School for Scavengers ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုပါသည္) |
